Al voor 7.00 uur was ik wakker. Ik kon al moeilijker in slaap komen omdat er zoveel door mijn hoofd ging. De afgelopen 12 weken was dit voor 5 dagen in de week  mijn thuis geworden. Het voelde vreemd om hier straks weg te gaan en niet meer terug te keren. Alles ging in de tassen waar nog plek was. De laatste keer stapte ik onder de douche en ruimde vanuit de badkamer alles op. Hij was weer leeg. Ik nam ook vandaag nog weer tijd voor mij moment met God en las uit Psalm 63 over Gods Liefde. Na dat half uur stilte voor de Heer, pakte ik ook mijn bijbel en mijn notes in. Nu zat alleen in de tassen en stond alles klaar. Tijd voor het ontbijt. De laatste keer liep ik naar de eetkamer waar ik genoot van een heerlijk ontbijt. Iedereen was blij voor mij dat ik al naar huis ging. En na het ontbijt was het dan zo ver. Ik pakte het winkelwagentje (een oud exemplaar en staat altijd bij de buitendeur zodat je je spullen niet hoeft te sjouwen) en verwachtte dat ik wel 3 keer naar de auto moest rijden met dat karretje. Gelukkig viel het mee het waren er maar twee. Ik keek nog een keer mijn kamer rond die helemaal leeg was, maar vol was met herinneringen. Nadat ik alles had ingeladen liep ik nog even bij Margot binnen. Margot was ziek vanmorgen, maar ik kon niet weg zonder haar gedag te zeggen. Margot was een bijzonder mens en heeft me doen beseffen dat wat je ook mankeert God altijd van je houdt en je kracht geeft om door te gaan hoe moeilijk het soms ook kan zijn. Ik liet mijn adres, tel.nr en e-mailadres bij haar achter en vertrok. Bianca en Alida zwaaide mij uit bij de deur en daar ging voor het laatst het terrein van Heideheuvel af richting receptie om voor de laatste keer mijn sleutel in te leveren.
Ik heb er een leerzame en goede tijd gehad. Heb er heel veel geleerd over mijn astma en hoe ik er beter mee om kan gaan. Ik ben er zowel mentaal als fysiek beter vandaan gekomen. En mocht het ooit weer zo slecht met mij gaan dat Heideheuvel alleen nog een optie zou zijn, zou ik toch besluiten het weer te doen omdat het me zo goed heeft gedaan.
DOEI HEIDEHEUVEL!

God's Liefde  -  Psalm 63

Deze dag is de dag van mijn ontslag uit het astmacentrum Heideheuvel. Deze Psaml is voor mij een getuigenis. Hoewel de situatie van David was, toen hij dit schreef heel anders was dan de mijn, was het ook een lied uit zijn hart.

Het maakt me niet uit welke weg mijn leven gaat want God leidt die weg en ik mag Zijn had vasthouden. Zijn liefde is zo groot dat alles wat HIj voor mij in petto heeft niet anders kan zijn dan goed. Daarvan wil ik zingen, wil ik jubelen en juichen. En wanneer anderen mij willen schaden, zal hun dat niet lukken want ik heb mijn Hemelse Vader die mij beschermt. Al zou ik niets meer te eten hebben en geen dak boven mijn hoofd, ook dan weet ik dat God niet van mijn zijde zal wijken. En hoewel het gedicht van de voetstappen in het zand uit gaat van een droom, zo heb ik het mogen ervaren. Dat God mij droeg in de moeilijke tijden.

Een droom, die geen bedrog is

Ik doormde eens en zie ik liep

aan het strand bij lage tij.

Ik was daar niet alleen,

want ook de Heere liep aan mijn zij.

We liepen saam het leven door

en lieten in het zand,

een spoor van stappen, twee aan twee;

de Heere liep aan mijn hand.

Ik stopte en keek achter mij

en zag mijn levensloop,

in tijden van geluk en vreugd

van diepe smart en hoop.

Maar als ik goed het spoor bekeek,

zag ik langs heel de baan,

daar waar het juist het moeilijkst was,

maar één paar stappen staan....

Ik zei toen:"Heere, waarom dan toch?"

Juist toen ik U nodig had,

juist toen ik zelf geen uitkomst zag

op het zwaarste deel van het pad...

De Heere keek toen vol liefd' mij aan

en antwoordde op mijn vragen:

"Mijn lieve kind, toen 't moeilijk was,

toen heb Ik jou gedragen....."

De laatste volle dag begon ook weer met de wekker om 7.00 uur. Ik had een goede nacht gehad en de Spiriva doet het inderdaad. Nog steeds hoest ik ’s nachts niet. Dat is wel relaxed. Het mag dan de laatste volle dag op Heideheuvel zijn het was de eerste dag van mijn tweede ziekte jaar. Hierover moet ik maar niet te veel over nadenken en het in de handen van de Heer leggen. Hij weet wat goed voor mij is en zal ook in de toekomst voor mij zorgen. Vanmorgen las ik met de Stille Tijd uit 2 Tim. 3:1-5 over het moraal van de mensen van de laatste dagen. Vandaag zou het steeds meer tot me doordringen dat de dingen de laatste keer zijn. Voorafgaand aan het ontbijt werd er kort aandacht besteed aan de verjaardag van mevr. Tokkie. Ik feliciteerde haar en wenste haar een fijne dag. Na het ontbijt had ik om 9.00 uur de laatste keer activiteit in de sportzaal. Het viel me zwaar en was dan ook snel buiten adem. We moesten activiteiten doen die kleine korte bewegingen waren en snelle inspanning vanuit het niets. Dat soort inspanningen nekt me nog steeds.  Ondanks mijn extra pufjes Ventolin nam mijn benauwdheid snel toe. Ik was dan ook erg blij dat ze aan het eind nog even de ontspanningsoefening ging doen waardoor de benauwdheid volledig afnam. Vreemd eigenlijk dat ik me in het begin zo verzette tegen deze manier van ontspannen en het niet kon hebben om te voelen mijn stoel warmer of kouder aanvoelde dan ik zelf, of hoe mijn voeten op de grond staan. Maar nu vind ik het prima en ik merk dat ik er ook heel rustig en ontspannen van word. Mijn benauwdheid neemt af en dat voelt gewoon erg goed. Misschien heeft het ook wel te maken met een stuk vertrouwen wat er is ontstaan.
Hoewel ik ontspannen en niet benauwd wegging bij de sportzaal kwam ik ondanks het rustige lopen toch benauwd aan bij mijn kamer. Door rustig aan te doen en een heerlijke douche te nemen nam het wel weer af. Ik pakte mijn jas weer en vertrok naar 't Venster. Ik had nog voldoende tijd om in het Open Venster iets te schilderen. Helaas had ik vorige week alles mee naar huis genomen maar nu wilde ik iets speciaals voor Kees maken om hem te bedanken voor al zijn support en steun in de afgelopen 12 weken. Ik pakte de juiste benodigdheden en ging alleen in een ruimte zitten. Ik schilderde een hart en probeerde met die twee kleuren een lichtval op het hart te maken. Uiteindelijk werd het een prachtig hart en schilderde de tekst er bij Thanks (boven het hart) en for everything (onder het hart). Toen ik klaar was ruimde ik alles op en ging met mijn werk wat al redelijk droog was terug naar mijn kamer waar ik nog een bak koffie nam.

Om 12.00 uur had ik fysiotherapie. Nu had de therapeut gezegd dat we dan wellicht wat buiten konden ondernemen. Ik had vooraf weer extra pufjes genomen, maar kwam al weer benauwd aan bij de fysio. Ik moest nog even wachten dus het zakte wel iets af. Hij stelde inderdaad voor om naar buiten te gaan maar ik gaf aan dat ik het niet trok vandaag en dat het sinds de sportzaal van vanmorgen minder goed ging en ik niet wilde dat het nog slechter zou gaan. Hij kon zich er wel in vinden dus gaf ik hem het kaartje wat ik had gemaakt wat hij zeer waardeerde. Hierna vertrok ik na hem de hand te hebben geschut voor de laatste keer. Weer kwam ik benauwd terug op mijn kamer.
Het was al bijna tijd voor de lunch en mijn benauwdheid wilde nog niet echt afzakken. Pas halverwege de lunch nam mijn benauwdheid verder af. Geen idee waar die benauwdheid nu vandaan kwam. Zouden er pollen in de lucht zitten die de oorzaak hiervan zijn? Lastig, want je ziet ze niet en de berichtgeving van verschillende pollensites zijn ook verschillend. Nou ja, is de reden echt belangrijk? Ik heb het steeds benauwd en dat ik een feit. Na de lunch ben ik tegen 14.00 uur maar een uurtje gaan slapen. Om 15.00 uur werd ik weer wakker. Ik bleef nog even liggen voordat ik weer wat ging doen. Om 16.00 uur had ik mijn allerlaatste afspraak en wel met mijn agoog. Ik had me voorgenomen om haar te vertellen dat ik haar het gevoel heb helemaal niets aan haar te hebben gehad in die 12 weken. Dat ik het gevoel heb dat alles van mij moest komen en zij wekte bij mij de indruk dat ze altijd onvoorbereid was. Ik zag er nogal tegenop en had met Suzanne er over gesproken. Zij gaf mij mee dat God mij de woorden wel zou geven als ik het van hem zou verwachten. Met die zekerheid heb ik mijn agoog inderdaad verteld hoe ik het had ervaren de afgelopen 12 weken. Zij vond het uiteindelijk wel fijn dat ik het had gezegd. Verder bespraken we nog de testresultaten van afgelopen week van de ingevulde vragenlijsten via de pc. Deze had ik ook bij de observatie ingevuld en ze werden met elkaar vergeleken. Met de huidige resultaten was wel heel duidelijk dat ik er nu heel anders in sta. Ik kon het niet laten om aan te geven dat de test niet helemaal kloppend is omdat de vraagstelling met de daarbij behorende antwoorden maar één richting op konden gaan en dat was alleen maar slechter. Ik raadde haar aan om maar eens goed te kijken naar de vragen in de test. Na dit gesprek ging ik weer terug naar mijn kamer en ontspande tot het avondeten. Ik had langzaam aan vrijwel alles in gepakt. Alleen de dingen die ik nog nodig had niet natuurlijk. Het avondeten was wonderbaarlijk op mijn laatste avond nog lekker ook. We hadden rostikorondjes met spruitjes die niet over gaar waren maar ook nog lekker waren en het varkensfiletje was ook niet kurkdroog maar lekker en goed gekruid. Ha, dat het toch nog lukt op zo’n laatste dag.
Toen ik na terugkomst op mijn kamer was en al koffie had gehaald, kwamen Bianca en Alida nog ineens bij mij aan de deur. Of ze nog even binnen mochten komen. Ze hadden een heel groot ding, ingepakt in kranten bij gebrek aan beter, en een kleiner pakketje bij zich. Ze hadden wat voor mij nog wat gekocht als afscheid. Verrast was ik wel. Tja, ik had hun wel wat gegeven maar verwachtte niets doorvoor terug. Wel leuk om een cadeautje te krijgen. Geweldig, er zat een schildersdoek in, een set kwasten en een doos met tubes acrylverf. Zo kon ik thuis zelf ook verder schilderen. Natuurlijk bedankte ik hun want ik was er echt erg blij mee. Ik had immers niets wat verf betreft.
De rest van de avond hadden Kees en ik ons laatste Skype gesprek, terwijl hij thuis aan zijn Lego Vrachtwagen werkte en ik een film keek op tv. Na afloop van de film stelde ik voor om nog één keer UNO te spelen via MSN. Want als we thuis waren zouden we dat niet meer doen. Het werd een redelijk kort spelletje omdat Kees al snel zoveel punten wist te halen dat daarmee het spelletje klaar was na 3 rondes. Het was inmiddels 23.00 uur geworden en we zeiden elkaar welterusten. Ik pakte mijn laptop in en steeds meer dingen verdwenen in de tassen.
In bed keek in nog even Law & Order af en ging toen voor de laatste keer slapen in mijn bed in mijn kamer op Heideheuvel.

Moraal  -  2 Tim. 3:1-5

Ken je zo'n dag dat je alles in het negatieve ziet, niets lijkt nog een goede kant op te gaan en voel je je er steeds slechter onder. Ik denk dat slechts een weergave is van een slechte ddag of een zware dag en als morgen de zon weer opkomt ziet alles er weer anders uit.

Dit gedeelte begint met een waarschuwing:"Weet dat de laatste dagen zwaar zullen zijn." Toen ik voreger nog thuis woonde hoorde ik mijn ouders vaak al zeggen dat wein de laatste dagen leefden end Jezus Spoedig zou komen. Ze zullen toen ook gedacht hebben dat de tekst van vandaag in die tijd zeer actueel is. Nog niet zo heel lang geleden had ik dit gedeelte al eens gelezen en schrok een beetje van de tekst. Wanneer ik vers 2 en 3 lees herken ik namelijk ook zoveel in de menzen van tegenwoordig. Iedereen is alleen maar met zichzelf bezig, gericht op geld (loterijen doen het immers prima), kinderen hebben geen respect meer zelfs niet voor hun ouders. Als iemand ze niet aanstaat of hen iets heeft aangedaan, hoe klein ook, dan vermoordden ze diegene alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Ze leven zonder GOd en doen alles wat God verafschuwd. Vers 5 eindigt duidelijk: "Keer je af van zulke mensen". Richt je alleen op God de Vader en leef in liefde met elkaar. Draag zijn liefde uit zodat anderen kunnen zien dat je een kind van God bent.

Daar ging die weer. De wekker om 7.00 uur. En ik had pas om 11.30 uur mijn enige activiteit. Zwemmen. Deze ochtend las ik in mijn Stille Tijd uit Jesaja 5:1-7 over een lied voor mijn Geliefde. Na het ontbijt maar weer terug naar mijn kamer. Ik deed lekker alles rustig aan. Tja wat moest ik nu met al die tijd. Ik keek via internet een paar afleveringen van ‘Wat als…’. Voordat ik het doorhad was het al tijd om naar het zwembad te gaan. De fysiotherapeut had geregeld dat ik vandaag kon zwemmen i.p.v. de fitness die ik standaard op de maandag had. Was wel weer heerlijk om te zwemmen. We eindigde alleen wel heel anders dan ik was gewend. We gingen met z’n vieren een spel doen in ondiep water om een bal in de band van de andere partij te krijgen. Zo dat was intensief zeg. Raakte al snel erg buiten adem. Gelukkig trok het met even rust al weer snel bij en deed ik het wat rustiger aan.
Na het zwemmen heel snel ff mijn haar een beetje geföhnd zodat het een klein beetje in model zat en wat make up opgedaan en dan naar de lunch. Ik was wat laat dus de tafel waar Alida en Bianca en ik altijd aanzaten was helemaal vol dus schoof ik maar aan bij anderen aan tafel. Ook wel eens goed om zo eens met de anderen te praten natuurlijk.  Maar tijdens de lunch ontstond er voor mij een vreemde situatie. Een paar weken geleden is er een vrouw bij ons op de Eik gekomen die naar mijn beleving onder de noemer ‘Tokkie’ valt. Praat plat brabants en heeft maling aan alles en iedereen. Ook met de behandeling merk ik dat zij zelf bepaald wat ze wel of niet doet en dan gaat het met name om de manier waarop ze zich daarover uit. Tijdens de lunch dus zat ze samen met een andere vrouw van de Eik, voor mijn gevoel en velen deelden dat gevoel, vreselijk ruzie te maken. Even later bleek dat ze aan het geinen waren. Op het moment zelf realiseerde ik me dat je met haar maar beter geen ruzie kon krijgen.  Het voelde best wel raar zo iemand zo dicht bij je in de buurt die zich zo vreselijk, ik weet niet eens hoe ik het moet beschrijven, gedraagt. Uiteindelijk ben ik maar van tafel weggegaan toen ik mijn eten op had. Daar wilde ik echt geen moment te lang zijn.
De middag vulde ik met Bijbelstudie. Komende woensdag is er weer Bijbelstudie en Kees en ik hebben dit keer de voorbereiding en in het weekend hadden we daar al een enorme ruk aan gegeven. Dit zou ik uitwerken en een klein onderdeel zou ik nog verder onderzoeken. Dat was erg leuk om te doen. Tussendoor nog even een extra tukkie gedaan waardoor ik weer wat helderder was. Maar voor ik het wist was het al weer tijd voor het avondeten. Omdat mevr. Tokkie morgen jarig is en dan zou trakteren, leek het mij een strak plan om vanavond maar de zelfgemaakte appeltaart te trakteren als afscheid. Ik had van de Eik een tekening gemaakt en daar een foto van gemaakt en deze voor iedereen uitgeprint. Op de achterkant had ik iedereen hetzelfde gewenst “Ik hoop dat je verblijf op Heideheuvel een positieve bijdrage mag hebben voor de rest van je leven”. Voor ieder had ik de foto in een envelop gedaan en de  naam er op geschreven en deze bij de appeltaart uitgedeeld. Dit werd als zeer positief ontvangen. Bijna iedereen kwam ook een stuk taart eten.

 Voor alle behandelaren had ik de foto op een kaartje geplakt met aan de binnenkant de Bijbeltekst uit 1 Kor. 12:24b-26 “God heeft ons lichaam zo samengesteld dat de delen die het nodig hebben ook zorgvuldiger behandeld worden,  zodat het lichaam niet zijn samenhang verliest, maar alle delen elkaar met dezelfde zorg omringen.  Wanneer één lichaamsdeel pijn lijdt, lijden alle andere mee; wanneer één lichaamsdeel met respect behandeld wordt, delen alle andere in die vreugde.”  Omdat er op Heideheuvel gekeken wordt naar de volledige mens vond ik dit wel een heel passende tekst om hun te geven.
Toen om 20.00 uur mijn wekkertje van mijn mobiel afging om mijn medicijnen in te nemen, was het voor mij reden om op te stappen. Ik voelde me niet prettig in bepaald gezelschap en dat kwam nl. net binnen wandelen. Voordat de sfeer mij zou gaan beïnvloeden was ik mooi weg. Daar had ik echt geen behoefte aan. Op mijn kamer ging ik via Skype met Kees nog verder met de Bijbelstudie en we rondden het af om even over 22.00 uur. Omdat ik het afgelopen weekend in bed nog lag te malen over alle Bijbelteksten en niet in slaap kon komen, ging ik nu eerder in mijn bed liggen en nog wat tv kijken om mijn gedachten op wat anders te richten en rust te geven.

Mijn geliefde  -  Jes. 5:1-7

Dit gedeelte in Jesaja begint prachtig: "Voor mijn geliefde wil ik zingen, het lied van mijn lief en zijn wijngaard." Eigenlijk vind ik het een beetje vreemd, een lied tussen de profetiën van Jesaja. Wie zingt dit lied dan?  Maar is dat wel van belang te weten? Of is dit op zichzelf een profetie? Het mag dan wel een prachtig begin hebben maar aan het einde van vers 2 gaat het al de andere kant op.

In vers 7 staat, wat gaandeweg voor mij al duidelijk werd, dat Israël de wijngaard is. Maar als Israël de wijngaard is, wie is dan die geliefde, die 'ik' waar over gesproken wordt? God, die is de geliefde met de wijngaard, Israël. Wie anders kan de wolken opdragen geen regen meer te geven.

Het had zo mooi kunnen zijn: Israël, de wijngaard, bracht echter slechts wrange druiven voort. God is niet erg te vrede over Israël, zijn wijngaard, en wil het vernietigen omdat het niet geworden is wat Hij had geoogd. Wel heftig, hoe God hier dan reageert.

En wij dan? Zal Hij ons vernietigen wanneer wij ongehoorzaam zijn? NEE! Hij zond immers Zijn zoon om voor ons te sterven, om onze zonden ging Jezus aan het kruis en stierf. Dat alles zodat wij zouden leven. Het enige wat wij daarvoor hoeven te doen is geloven en Hem ook aanvaarden als onze Heer. Mogen we hem daar niet ontzettend dankbaar voor zijn!

Lijden vanwege je geloof  -  1 Petr. 3:13-17

Wat is het toch fijn om in een vrij land te leven. Vrijdheid van meningsuiting, vrijheid van religie. Ook zijn we vijr om ons te kleden hoe we willen, te kopen wat we willen, dingen bezoeken, te lezen en waarschijnlijk zijn er nog veel meer dingen te benoemen.

Belangrijk is wel dat we leven zoals God van ons verwacht. Als we dan dit gedeelte lezen ontdekken we en beseffen we dat er in de wereld dingen heel anders kunnen gaan. Wij zouden ons afvragen zoals vers 13 zegt: wie zou ons kwaad doen wanneer we het goede doen? Bij ons in de kerk is iemand die in China Bijbels smokkelt en nog niet zo lan geleden in Noord-Korea mede christenen heeft bezocht. Levensgevaarlijk omdat het Christendom daar verboden is. Dan is dit gedeelte een bemoediging ten voeten uit. Het lijden om je geloof is voor ons ondenkbaar maar daar realistisch.

Maar wonaaer iemand ons heir aanspreekt op ons geloof wat zeggen we dan? Draaien we er omheen om maar neit uitgelachten te worden of getuigen we van Hem vanuit de grond van ons hart. Gaan wij gebukt onder schaamte omdat we geloven in onze Levende God, zichtbaar geworden door Zijn zoon Jezus Christus? Dan lijden wij dus ook!

Daarom: "Erken Christus als Heer en eer Hem met heel uw hart"(vers 15) Lees het gedeelte nu  nog maar eens.

Is het nu echt 7.00 uur? Omdat ik zo vroeg ging slapen dacht ik om 00.01 uur dat het al ochtend was en dat ik de hele nacht al had geslapen. Dat was niet zo. Om 5.00 uur dacht ik ook al dat het 7.00 uur maar nog steeds had ik tijd om te slapen. Maar toen dan om 7.00 uur werkelijk de wekker af ging had ik eigenlijk niet veel zin om eruit te gaan. Maar om 9.00 uur was het eerste onderdeel dus hup er toch maar uit. Omdat ik enkel de 6 min. looptest had en de krachttest qua inspanning vandaag besloot ik maar direct onder de douche te stappen. Met mijn stille tijd las ik uit 2 Kor. 7:5-16 over Verdriet van God.
Na het ontbijt was het tijdig mijn extra pufjes Ventolin innemen en naar de sportzaal om daar om 9.00 uur de 6 min. looptest te doen. Vol goede moed begon ik aan het lopen en elke minuut werd gemeld. Ik begon in een aardig tempo wat ik goed vol kon houden. Hoewel ik gaande weg wel wat meer benauwd werd leidde dat niet tot rare dingen. Het tempo bezorgde mij wel vermoeide benen maar dat zakte na die tijd ook wel snel.  Het bleek dat ik inderdaad veel sneller had gelopen als de looptest aan het begin. Ik liep zelfs bijna 2 keer zoveel meters in die 6 min. Tja, ik voelde me nu ook veel beter. Begon nu vanuit een punt dat ik niet benauwd was. Daarnaast had ik mijn lichaam beter leren kennen en wist ik wat ik er van kon vragen en waar mijn grenzen lagen. Tijdens het lopen heb ik ook heel goed naar mijn lichaam geluisterd of het nog ging. De trainingen van de afgelopen weken hebben uiteraard ook hun bijdrage in de conditie en spierkracht gehad die dit resultaat konden bewerkstelligen. Na de test was ik dus niet uitgeput of bezweet of wat dan ook en kon rustig weer naar mijn kamer lopen.
Daar nam ik een bak koffie en trok mijn gewone broek aan. Om 10.15 uur moest ik weer bij het laboratorium nog wat vragen beantwoorden via de computer. Dit ging ook lekker snel en ik verbaasde me weer eens over de onjuistheid van de vraagstelling. Nu kan ik mezelf een zeur vinden maar als je een vraag tegenkomt waar je antwoorden moet geven die niet in het verlengde van elkaar liggen, alleen maar uitgaan van het optimale punt klopt er iets niet. Ik benoemde dat daar natuurlijk, maar zoals altijd krijg je het antwoord “Ja daar kan ik niets mee, ik heb ze niet bedacht.” Dat moest ik dan maar met mijn Agoog bespreken. Pfff, of dat enig nut heeft. Maar voor de zekerheid had ik de punten wel opgeschreven. Sneller dan gepland was ik weer terug op mijn kamer en kon nog weer even mijn trainingsbroek aantrekken voor de krachttest.
Tegen de krachttest zag ik totaal niet op en dacht dat ik daar voor niet een extra pufje nodig zou hebben. Nou ik kwam er snel achter dat dat een hele verkeerde gedachte was en dat ik het beter wel had kunnen doen. Gelukkig leden de resultaten er niet onder en presteerde duidelijk meer, beter dan de krachttest bij aanvang:
- 20x 180 kg legpress (moest stoppen), bij aanvang 6x 180
- 7x80 kg pulldown, bij aanvang 75
- 80 kg leg extention, bij aanvang 72
- 75 kg chesspress, bij aanvang 66

Daar kon ik wel trots op zijn. Buiten dat ik het benauwder had gekregen kostte het me inderdaad niet zoveel inspanning dat ik daar gigantisch of überhaupt van ging transpireren. Dus na terugkomst op mijn kamer trok ik weer lekker mijn lange broek aan en nam nog een bak koffie. Nu had ik de tijd tot 15.30 uur m.u.v. de lunch om 12.30 uur. Nadat ik mijn dagboek had bijgewerkt nam ik de tijd om mij te verdiepen in het volgende hoofdstuk van mijn Grieks. Dat ging wel lekker want het was iets wat al eerder ter sprake is gekomen en voelde als een stukje herhaling met achtergrond informatie.

Uiteindelijk was het tijd om naar de eindevaluatie van mijn behandeling te gaan. Ik had vorige week een formulier ingevuld hoe ik vond dat mijn doelen wel of niet behaald waren. Ik had daar uitgebreid informatie bij geschreven. Ook werd er gevraagd naar de positieve en negatieve punten tijdens je behandeling. Ook deze beschreef ik uitgebreid. Het behandelteam bleek behoorlijk op dezelfde lijn te zitten als is wat betreft mijn behaalde doelen. Nog even nagepraat over hoe ik het heb gevonden en daarbij overhandigde ik mijn longarts, Dr. D. de Vries een aardigheidje voor zijn goede zorgen voor mij de afgelopen 11 weken. Tja, de laatste week is hij op vakantie dus moest ik het nu maar geven en hem de hand schudden. Maar we hebben afgesproken dat ik een paar weken na zijn vakantie een afspraak zou maken zodat we de testresultaten nog een keer samen konden bespreken.

Het avondeten in het restaurant was bijzonder rustig omdat er al diverse naar huis waren die een vrije dag op de vrijdag hadden. Vandaag stond er ook weer witte rijst op het menu dus had ik mijn bruine basterdsuiker meegenomen. Ik was weliswaar de boter vergeten maar met alleen de bruine suiker was het eigenlijk wel net zo lekker. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om ook maar de bruine suiker in de yoghurt met het dessert te doen. Wat was dat lekker zeg.

Na het avondeten ging ik lekker op mijn bed tv kijken. Ben een beetje het bureau en de daarbij behorende stoel zat. De fauteuil lijkt comfortabel maar de leuningen zijn hard en gaan zeer doen op je armen als je er langere tijd op zit. Dus koos ik vanavond maar voor het bed en zette de laptop aan op het bed. Pas later op de avond kwam zowel Suzanne als Kees online. Suzanne even kort via MSN en Kees via Skype. Toen Suzanne waarschijnlijk al weer in dromenland was, het is daar immers een uur later en men gaat daar vroeger naar bed dan hier, kletste ik nog met Kees . Maar plots viel telkens mijn laptop uit. Toen ik hem op mijn schoot nam na de tweede keer constateerde ik dat dat ding loeiheet was. Tja op dat bed en mijn benen kon die natuurlijk zijn warmte niet kwijt en gaat dan vanzelf uit. Nou dan maar afscheid nemen, het was toch al tegen 23.00 uur, en naar bed. Omdat ik mijn boek uit had verdeed ik nog maar even mijn tijd met het kijken naar de tv.

Verdriet van God  -  2 Kor. 7:5-16

Ik heb dit gedeelte twee keeer gelezen voordat het tot me doordrong waar het over ging.En bij de 2e keer lezen realiseerde ik me dwat een lange brieven paulus soms kon schrijven. De eerste brief aan de gemeente te Korinthe bevat 16 hoofdstukken en de tweede 13. Nu hebben wij zelf de hoofdstukken en indeling er aan gegeven, maar het geeft wel aan hoe groot zo'n brief eigenlijk is. 2 Kor. is dus de tweede brief. Het gedeelte van vandaag gaat heel duidelijk over de ommekeer die de gemeente in Korinthe heeft gemaakt na of naar aanleiding van de eerst brief. Ik heb zo de eerste brief aan Korinthe eens door gebladerd en het staat vol met wijsheden en adviezen maar ook opdrachten en berispingen.Het heeft de gemeente in Korinthe blijkbaar wakker geschut en tot bezinning gebracht en in dit gedeelte staat zelfs dat ze verdrietig waren. maar dat verdriet kwam van God en leidt tot in keer, die men nooit berouwt, en redding.(vers 10)

Wanneer er zo'n ommekeer laatsvindt is er maar één manier van leven en dat is leven vanuit en door Christus. En dat geeft vreugde in je leven en doet je hart en mond overstromen van de Liefde die je van Hem ontvangt.

Ha, weer niet gehoest vannacht. Zou het toch gaan werken? Op tijd maar weer mijn bed uit. Mijn stille tijd bestond uit het lezen van Psalm 5 wat een Gebed van David is. Mijn dag bestond nog steeds uit hetzelfde programma als elke woensdag de afgelopen 10 weken. Dus na het ontbijt had ik nog even wat vrije tijd voordat ik om 10.00 uur bij de Fitness moest zijn. Het ontbijt was weer extra goed verzorgd door onze vertrouwde gastvrouw, met een gekookt eitje en een glaasje jus d’orange. Zo heerlijk net ff dat extraatje. Echt top zo iemand.
Afgelopen maandag had ik met de fysiotherapeut afgesproken dat ik vandaag een tijd zou lopen met interval, dus dan weer sneller en dan weer langzamer. Maar wat bleek? Ze had het niet voorbereid noch overgedragen aan haar collega die vandaag de Fitness zou begeleiden. Blijkbaar kon hij het zelf niet bedenken hoe en wat ik dan zou moeten doen dus hield me vandaag ook maar weer aan mijn trainingschema zoals die er standaard was. Door de weken heen was het gewicht van elk apparaat wel opgevoerd en de snelheid van fietsen en lopen ook verhoogd. Dit alles dient om de spierkracht en de conditie verder te verbeteren. Vandaag blies ik met de Peakflow bij aanvang van de fitness mijn record, 560. Helaas was het na die tijd lager, maar dat vond ik niet zo’n probleem omdat hij toch nog op 540 uitkwam.
Vandaag kwamen weer nieuwe opnames. Het loopt allemaal wel vreemd hier. Vorige week was iemand van hier in het weekend opgenomen in het ziekenhuis op verdenking van een hersenbloeding. Begin van deze week werd iemand van hier opgenomen en gisteren geopereerd aan een blinde darm. Dus waren er twee extra kamers leeggekomen. Maar nog kwamen er meer mensen dan er standaard kamers zijn. Twee van de nieuwe worden nu voor een week op een gastenkamer geplaatst. Dit doen ze om de wachtlijst in te korten. Het leuke van alles is wel dat Tamara weer terug is, die 8 weken geleden haar teen brak en de therapie moest onderbreken. En ja hoor. Ik zat rustig op mijn kamer en hoor een heleboel kabaal. Kon maar één ding betekenen: Tamara! Het was leuk om zo veel enthousiasme te zien en te voelen als je hier weer een bekende ontmoet. Er moest een heleboel bij gekletst worden. Helaas hadden Bianca en ik op dat moment niet zoveel tijd omdat we afspraken hadden. Ik moest mijn medicijnen op gaan halen voor de laatste volle week. Daarna ging ik heerlijk onder douche en nam het er nog even van voordat het alweer tijd werd voor de lunch.
Totdat ik weer aan het schilderen ging probeerde ik mijn dagboek bij te werken, maar dat wilde niet echt vlotten. Het schilderen was weer heerlijk om te doen. Het vreemde is altijd dat de tijd daar zo snel om is. Het was de laatste keer dus nam ik al mijn werk wat ik daar had gecreëerd mee. Leonie had een prachtige map voor me gemaakt waar het allemaal in paste. Terug op mijn kamer stalde ik alles uit boven mijn bed. Het bleef niet staan tegen de muur dus plakte ik het even met een plakbandje voorzichtig op de muur en maakte daar wat prachtige foto’s van. Tja dat moet je toch vastleggen hè.

Hoewel ik helemaal geen zin en energie had om naar de voorlichting te gaan, ging ik toch mee toen Bianca en Alida mij kwamen ophalen. Ik had dat niet moeten doen. Ondanks dat ik het interessant vond en de wijze van uitleg mij bijzonder aansprak kon ik het niet voorkomen dat ik in slaap sukkelde. Ik kon gewoonweg mijn ogen niet meer openhouden. Ook tijdens het eten en daarna kostte het me moeite. Ik ging daarom ook maar vroeg naar bed. Om 21.20 uur lag ik er in. Dacht nog even een aflevering te kijken van Criminal Minds met de optie in slaap te vallen als ik daar de behoefte voor voelde. Helaas had ik de aflevering al gezien dus besloot ik maar mijn boek te lezen. Maar die was ook redelijk snel uit dus deed ik mijn licht maar uit en viel in slaap.

Gebed  -  Psalm 5

Het morgengebed staat er in de NBG vertaling boven. Het is een prachtige psalm om de dag mee te beginnen. Hoewel het ook weer niet heel positeif begint. Wanneer ik de Psalm nog een keer lees ontdek ik inderdaad dat het een gebed is. "Hoor mijn woorden Heer, sla acht op mijn klagen." Ik maar denken dat klagen meer van deze tijd is. David richt zich echter tot God en vraagt Hem te luisteren naar zijn hulpgeroep. Vers 5-7 beschrijft David hoe God is. Vers 8 begint dan met  "maar ik"  dus 'ondanks'. Ik krijg de indruk dat David zich schaart onder hen die bedoeld worden in de verzen 5-7. "Maar ik mag door uw grote liefde uw huis binnengaan." Hij vraagt vervolgens Gods leiding om het kwaad te kunnen weerstaan. En laat ook weten hoe hij denkt over hen die niet God aanvaarden maar leven naar het kwaad. Na alles wat David dan eruit heeft gegooid, eindigt hij in vreugde. Want als je schuilt bij de Heer mag je jubelen en juichen.

Deze psalm zou eigenlijk ook voor deze tijd gelden/ of nu geschreven kunnen zijn. We mogen God vragen om hulp en leiding en we mogen blij zijn in de Heer en dit uitschreeuwen, en weten dat Hij ons omgeeft met Zijn genade.

Zo weer eens een nachtje zonder hoesten maar wel steeds weer wakker geweest. Maar dat mag de pret niet drukken. Vandaag gaan we er weer tegenaan want het einde is in zicht. Met mijn stille tijd las ik uit 1 Tim.4: 1-10 over de dwaalleer van huichelachtig leugenaars. En daarna het ontbijt.
Het wordt een behoorlijke regelmaat want op de dinsdagochtend is het sporten in de sportzaal. En vanmorgen werd er met een stok en ringen een spelvorm gedaan na eerst wat oefeningen. Nou dat kostte me nogal wat en ik was dan ook compleet buiten adem zeg. Voor het eerst in 11 weken verzocht ik om ontspanningsoefeningen want ik kon echt niet meer. Gelukkig was ik er niet de enige in. En zo konden we op een stoel weer even helemaal tot rust komen. Na deze sportactiviteit was het de rest van de ochtend lekker rustig want ik had geen activiteiten meer in de ochtend. Lekker douchen, aan de koffie en mijn dagboek verder bijwerken. Het rooster viel me toch erg mee hoor voor de laatste week. Ik had een veel drukker rooster verwacht. Ik dacht om maar even naar het Open Venster te gaan. ’t Venster is het gebouw van de activiteiten therapie. Het Open Venster houdt in dat je vrij kunt inlopen om verder te gaan met hetgeen je begonnen bent. In mijn geval mijn schilderwerk van de bergen. Daar aangekomen was er helemaal niemand en alles was op slot. Nergens een briefje of zo dat het gesloten was, maar het rooster hing er wel dat aangaf dat het open zou zijn. Ik baalde als een stekker, had me er echt op verheugd om even extra een keertje te schilderen. Dan maar tekenen op mijn kamer.  Ik voelde me toch wel wat geïrriteerd doordat ik niet kon gaan schilderen. Ik had er zo’n behoefte aan om weer even te schilderen. Ik stuurde daarom maar een sms’je naar Kees om even te zeggen hoeveel ik van hem hou. De lieverd had al direct door wat er aan de hand was en belde me gelijk om me even weer op te beuren wat hem natuurlijk wel weer lukte.
Om 12.30 uur maar weer aan de lunch en vandaag het geijkte kroketje zoals elke dinsdag. Wel lekker maar eens wat anders zou ook niet verkeerd zijn. Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel kroketten gegeten als hier. Om 13.30 uur moest ik weer naar de longfunctie voor wat testen. Eerst blazen en daarna kreeg ik 4 pufjes Ventolin. Ik moest vervolgens 10 min. wachten en moesten de blaastesten nog een keer. Ik haalde mijn record van hier, 118 %.
Nu had ik niets tot 16.00 uur dus nam het er ook maar even van om weer wat te slapen. Wel had ik voor de zekerheid mijn wekker van mijn telefoon maar ingesteld zodat ik niet door de tijd heen kon slapen. Maar ik was keurig na een half uur wakker.
Op het programma stond individuele buitenactiviteit, maar ik had toch zo geen zin. Gelukkig gingen we traplopen oefenen. Dus liepen we naar het hoofdgebouw om daar de trap te pakken. Met wat uitleg vooraf oefenden we eerst één trap en uiteindelijk met wat techniek toepassend liepen we naar 3 hoog en weer terug. Dat ging eigenlijk best goed. Daarna deden we nog een kort rondje lopen en was het half uur wel weer voorbij. Ik had nog anderhalf uur voor het avondeten dus ging ik nog even verder met mijn tekening.
Direct na het avondeten, het was al 19.00 uur geweest, ben ik doorgelopen naar de parkeerplaats. Vanavond zou mijn vriendin Irma komen. Zo heerlijk om visite te krijgen. Ik zie door de week bij veel mensen visite komen en in de nu 11 weken dat ik hier zit heb ik er 3 keer van mogen genieten en natuurlijk de dag dat Kees met mij mee liep. Het is ook best een eind van iedereen vandaan, maar toch super dat sommige die afstand kunnen overbruggen. Het is heerlijk om eens met iemand anders hier te kletsen. Het was een heerlijke avond en we hebben volop gekletst. Ik heb echt super genoten maar voor dat we het doorhadden was het al weer 22.00 uur. Tijd om naar huis te gaan voor Irma. Ze moest immers nog een uur rijden. Ik liep nog even met haar mee naar de parkeerplaats.
Eenmaal terug kletste ik nog even kort met Kees want het was al snel weer laat aan het worden. Dus tegen kwart voor 11 besloot ik naar bed te gaan en daar nog even wat te lezen alvorens te gaan slapen.

Dwaalleer   -  1 Tim. 4:1-10

In deze verzen waarschuwt Paulus voor dwaalleer. Hij windt er geen doekjes om en noemt hen huichelachtige leugenaars. En wanneer je luistert naar de dwaalgeesten en demonen zullen ze je van Christus afwenden. Het liefste zie ze je jezelf afwenden van het geloof. Ze zullen j eandere vreemde gedachten inprenten en juist dingen laten doen die tegen Gods wil zijn. In dit gedeelte wordt bijv. gesproken over voedsel. Alles wat God heeft geschapen is goed, mits het onder dank aan God wordt aangenomen. Na die dringende waarschuwing gaat Paulus verder met hoe je een goed dienaar kan zijn en dat we ons moeten richten op de Levende God, die redder is van alle mensen.

Hoe zit dat nu met ons? Laten we ons snel door mooie praat beïnvloeden? Van de week kreeg ik van mijn vader een examplaar van het zoeklicht waarin een artikel staat over een dominee, Klaas Hendrikse, die beweert dat God niet bestaat, de Bijbel verzonnen is en dat dood, dood is. Hij heeft er zelfs een boek over geschreven wat ook grif over de toonbank gaat. Maar pas op voor deze dwaalleer, pas op voor zijn mooie praatjes. Houd vast aan het geloof in onze levende God en laat je niet meeslepen door huichelachtige leugenaars zoals deze. Wees standvastig en trouw tot dat Jezus weerkomt.

Zondagavond weer teruggekomen en had toen eindelijk weer wat tijd om mijn dagboek bij te werken. Helaas was de nacht niet geweldig en lag ik weer te hoesten. Gelukkig heb ik vandaag een afspraak bij de longarts en zal ik het weer bespreekbaar maken. Gedachten komen bij me op dat er mogelijk een apneu zou kunnen zijn die de hoestbui te weeg brengt.
Vanmorgen werd ik uiteindelijk weer door de wekker gewekt om 7.00 uur en deed mijn ding. Mijn stille tijd las ik uit de Psalmen en wel 94:17-97:6. Een lang gedeelte maar het vulde me zo met vreugde bij het lezen daarvan dat ik ook geen keuze meer kon maken.  Mijn ontbijt moest nog even wachten omdat ik eerst een Bio impedantie meting moest doen. Ja de laatste volle week ik begonnen waarin alle testen weer plaatsvinden. Deze test meet je vet- en je spiermassa en daarbij moet je ook op de weegschaal. Dat was wel ff ogen dicht. Ondanks dat het eten hier zo slecht is ben ik bijna 1.5 kg aangekomen. Te gek voor woorden. Maar hopen dat het extra gewicht in mijn spieren is gekomen.
Eerst maar eens lekker een paar boterhammen eten voordat ik om 10.00 uur het er weer af mag sporten bij de Fitness. Hoewel ik me de laatste week toch iets minder geweldig voel dan daarvoor had ik er zin in en ging het ook super. Vandaag had ik weer zo’n intensief programma van fietsen en lopen. Ik begon met fietsen omdat het de vorige keer andersom niet zo goed uitpakte. Het fietsen gaf niet veel problemen zeker toen ik die eerste 10-15 min. voorbij was. Alida en de fysiotherapeut maakten om mijn verzoek wat foto’s.

Het lopen ging ook lekker en vlak voordat ik klaar was mocht ik proberen te hardlopen op de band. Ik hield het bijna een minuut vol bij 8 km/u.  Na de fitness was het heerlijk om even lekker te douchen.  Daarna had ik nog even tijd voordat ik weer aan tafel kon plaatsnemen voor de lunch. De gastvrouw verwende ons weer met heerlijke tosti’s.
Na de lunch had ik niet veel tijd om te rusten want om 13.30 uur moest ik weer op de computer wat vragenlijsten invullen over mijn astma en hoe ik het ervaar. Deze vragen heb ik ook bij de observatie en aan het begin van de behandelperiode ingevuld. Hiermee kunnen ze ondermeer vaststellen hoe ik er zelf nu in sta t.o.v. eerdere metingen. Vrijwel aansluiten (15 min. pauze) stond mijn afspraak bij de longarts gepland. Omdat ik heen en weer lopen redelijk zinloos vond had ik mijn boek meegenomen om daar wat te kunnen lezen. Nou die tijd was zo om natuurlijk.
Het gesprek met de longarts was zeer prettig. Wat dat aan gaat heb ik het wel getroffen met de longarts. We bespraken hoe ik me voelde, mijn Peakflow metingen, het gebruik van de Spiriva en het nachtelijk hoesten. Maar omdat hij volgende week, de week van mijn vertrek er niet is vanwege vakantie, namen we eigenlijk ook gebruik van de tijd om dingen af te ronden. En omdat de resultaten van de testen er nu niet zijn spraken we af dat ik een afspraak zou maken voor na zijn vakantie om alsnog die uitslagen door te nemen.
Eenmaal terug op mijn kamer werkte ik mijn dagboek verder bij en besloot ook nog maar even op bed te gaan liggen om even wat te rusten omdat de vermoeidheid weer behoorlijk toesloeg. Uiteindelijk werd ik bijna 2 uur later wakker en was het al weer bijna tijd voor het avondeten. Niet dat het dit keer weer zoveel bijzonders was maar de combiprutje (parisienne aardappeltjes, uitjes, spekjes en groente) met een stukje kip was best te doen met als de dessert maar eens wat anders als altijd een optimeltoetje. Dit keer nam ik slagroomvla. Had ik nog nooit gegeten en zal het ook niet snel weer kiezen.
De avond vulde ik met tekenen, kletsen met Kees via Skype en ook nog even tv kijken. Tegen 23.00 uur vond ik het wel tijd om naar bed te gaan waar ik nog even wat in mijn boek las.

Met vreugde zal ik tot U zingen  -  Ps. 94:17-97:5

Belachelijk lang gedeelte hè voor vandaag. Na mijn gebed sloeg ik zoals elke dag mijn Bijbel willekeurig open. En op de twee pagina's stond vervolgens dit gedeelte. Ik begon maar boven aan te lezen bij ver 17. Al direct  kon ik op de eerste tekst luidkeels AMEN roepen. Want God heeft mij 3 jaar geleden, toen ik door een heel diep dal ging inderdaad geholpen. Hij bleef trouw aan mij (vers 18) en zijn troost was vreugde voor mijn ziel (vers 19) en daarom is de Heer mijn burcht geworden, mijn God de rots waarop ik schuil.

Wat kan ik nog anders dan Ps. 95, 96,en 97 tot de mijne maken. "Kom, laten wij jubelen voor de Heer (Ps. 95), "Zing voor de Heer een nieuw lied"(Ps. 96), "De Heer is koning - laat de aarde juichen" (Ps. 97). Ik zou zo alle 3 de Psalmen over willen schrijven om die te delen, want er is zoveel om blij voor te zijn.

In de preek van gisteren werd even visueel  gemaakt hoe klein de aarde is t.o.v. de zon. Maar ook hoe klein de zon is t.o.v. de grootste ster die tot nu toe is ontdekt. "Een stipje!" Hoe klein zijn wij dan op die aarde "microscopisch klein". En toch kijkt God naar ons om, houdt Hij zoveel van ons dat Hij Zijn zoon zond naar die hele kleine aarde in dat immense heelal, om voor onze zonden te sterven. Want "Hij helpt je (94:17), blijft trouw (94:18)en troost je ( 94:19). Ik kan alleen maar weer zeggen. AMEN!

Ook vannacht werd ik weer wakker van het hoesten maar dit keer was het later in de nacht en minder erg. Die spiriva lijkt nog niet echt zijn werk te doen. Om 7.00 uur ging de wekker weer en ook vandaag moest er om 9.00 uur weer gezwommen worden. Nou ik kon geloof ik mijn fut en motivatie vandaag niet echt vinden en alles viel me zwaarder. Maar niet zeuren toch gaan. In mijn Stille Tijd las ik uit Hebr. 13:1-8 over nog meer nieuwe handvatten die Paulus schreef aan de Hebreeën.  Het ontbijt moest maar, maar ook het zwemmen had ik niet veel fut voor. Raar want ik voelde me niet echt benauwd of erg vermoeid maar toch…….
Om 11.00 uur had ik pas mijn volgende activiteit en kon dus tussendoor mijn spullen inpakken en vast in de auto laden, maar ook nog even kletsen met Suzanne via MSN en via Skype met Kees (hij werkte thuis vandaag). Nadat ik alles in de auto had gelegd, met uitzondering van mijn Euphonium, ging ik richting fysio.

Vandaag zou ik tijdens de therapie op mijn Euphonium blazen. Thuis had ik al even een keertje geoefend, wat zwaar viel. Mijn embouchure was bagger en ook de vingervlugheid is helemaal weg. De Fysiotherapeut speelt zelf klarinet dus wat betreft muziek en techniek was er geen uitleg nodig. Natuurlijk is hij getraind in het letten op de wijze van ademhaling op welk gebied dan ook. Ook nu kon hij mij meerdere tips geven. Ik speelde eerste een wat rustiger gedeelte uit de euphoniumsolo “Song of the brother” wat best goed ging. Zelfs de hoge f kon ik feilloos halen. Daarna wat oefenstukje gedaan en een wat moeilijker loopje. Dat laatste leverde direct benauwdheid op maar met even rust zakte het ook vrij snel weer. Toen ik daarna hetzelfde stukje speelde waar ik ook mee begonnen was ging datzelfde stukje al een stuk minder goed. Maar de klank was nog steeds prachtig. Het was wel heerlijk om weer eens wat te spelen. Of ik ooit weer het niveau zal halen wat ik speelde in de harmonie? Als mijn astma blijft zoals het nu is zou het mogelijk zijn maar wat gaan de pollen straks weer doen? Het half uur was natuurlijk zo om, helaas. Maar wat was dat inspannend zeg. Nu hup alles in de auto en richting huis. Het was lekker rustig op de weg en was nu dan ook met 3 kwartier weer thuis waar Kees een heerlijke lunch had bereid. Wat een verwennerij zeg. Na 3 kwartier moest ik helaas weer weg voor mijn injecties Xolair in het ziekenhuis in Dordrecht. Daar moest ik 2 uur voor blijven i.v.m.  mogelijke reacties op de Xolair. Daarna kon pas echt het weekend beginnen.

Nieuwe handvatten

Hebr. 13:1-8

Vandaag nog weer nieuwe hadvatten. De Beijbel staat er vol mee. Het verrassende aan deze handvatten, door Paulus geschreven, vind ik dat hij achter elke stelling/opdracht verklaart waarom je dat zou moeten doen.

vers 2: ..... want zo hebben sommige zonder het te weten engelen ontvangen.

vers 4: ..... want overspeligen en echtbreken zal God veroordelen

In vers 5 laat ie weliswaar het woordje 'want' weg maar begint volop met  "Hij heeft immers gezegd" en dan komt het:"Nooit zal ik u afvallen, nooit zal ik u verlaten." Wat een zekerheid is dat zeg. Dat je nooit alleen hoeft te zijn. Ook als je je soms wel eens heel erg alleen voelt mag je weten dat Hij bij je is. maar ook op andere momenten mag je weten dat de Heer je helpt en dat je niet bang hoeft te zijn WANT Hij is immers bij je. Vers 7 roept een heleboel in mij op en toch is het een opdracht voor ons maar zeer zeker ook één voor de leiders die het woord brengen/verkondigen. En wat een zekerheid biedt vesr 8, Jezus Christus blijft dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid. 

Wij kunnen en mogen veranderen om meer op Hem te lijken. Hij schenkt ons vergeving en wij mogen op Hem gericht met Hem leven, Hij is aan onze zij.

Handvatten  -  Kol. 3:18-4:6

Wat een begin van de dag. In de NBV is het gedeelte van vandaag een onderdeel van het kopje "het nieuwe leven". In de NBG staat er boven dit gedeelte van vandaag:"De christleijke huisregels". Verzen in dit gedeelte lenen zich ervoor om elkaar mee om de oren te slaan maar vers 23 is daar heel duidelijk over. "Wat u ook doet, doe het van harte, alsof het voor de Heer is en niet voor de mensen."

Mijn oog viel eigenlijk meer op vers 25:"Maar iedereen die onrecht doet zal daarvoor boeden en daarbij wordt geen onderscheid gemaakt." Klare tekst als je dta zo leest. Maar vooral het 'daarbij wordt geen onderscheid gemaakt' heb ik eerder gelezen in de Bijbel en wel in een hele andere strekking. In Rom. 3:22 staat nl:"God schenkt vrijspraak aan allen die in Jezus Christus geloven. En er is geen onderscheid."Dus wat je ook gedaan hebt, welk onrecht ook, je mag het bij Hem brengen en God zal je vrijspraak schenken.

Soms is het niet altijd makkelijk maar in dit gedeelte worden ons wel wat handvatten gegeven.  "Blijf bidden en blijf daarbij waakzaam en dankbaar" (4:2). Het gebed zal je sterken zo ook het lezen in Gods Woord. Ik heb de ervaring dat God doos ZIjn Woord tot mij spreekt. Ik wil hierover getuigen ook al ben ik niet zo'n geode sprekere. Maa rook door daden kunnen we getuigen:"Gedraag u wijs tegenover buitenstaanders en benut iedere gelegenheid, en als u wilt weten hoe u op de mensen moet reageren: Vriendelijke, maar beslist! (5-6)